De torenkamer

fort

Onderaan het fort staat een vrouw, starend kijkt zij omhoog. De ogen tot spleetjes geknepen, een verbeten trekje om haar mond. Als turend ziet zij achter het hoogste raam het rood gestippelde jasje van het meisje met de donkere haren. Een klein handje zwaait schuchter vanachter het zware gordijn. De vrouw zucht, verbijt zich en klautert tree voor tree naar boven. In het hoge donker is een piepklein puntje licht te zien. Daar bij die schittering moet ze zijn. Het is het schijnsel van licht dat zachtjes door het sleutelgat naar buiten sluipt. Op de vloer voor de deur ligt vrijwel onzichtbaar een sleutel verborgen onder een dikke laag stof, daarmee kan zij de deur openen. Haar hand raakt het kleine, warme handje van het meisje, die haar tasten begroet een zachte lach. Hand in hand stappen de vrouw en het meisje naar buiten, naar beneden waar het warme zonlicht op hen wacht.

Advertenties

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Mokums meisje schreef:

    Hier schuilen wel wat verhalen achter de muren ja, prachtig!

Leuk dat je wil reageren!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s