Het navelkaboutertje

kabouter

Vandaag zat ik met het peutermeisje op het balkon en vertelde haar een zelf bedacht verhaaltje. Een verhaaltje over een klein kaboutertje dat in je navel woont. In opperste concentratie luisterde ze naar wat ik vertelde. Ik vertelde over de deurmat op haar buikje, over hoe de kabouter daar zijn voetjes veegt voordat hij in zijn luie schommel stoel gaat zitten en dat hij, als je geluk hebt, dan naar je zwaait als je heel voorzichtig kijkt. Ik vertelde ook dat het kaboutertje heel hard moest lachen als je je navel kietelt en dat het kaboutertje soms uit het navelhuisje komt om in zijn tuintje te werken. Tijdens het vertellen bekeek ze haar navel uitgebreid, kietelde zichzelf toen ik vertelde over de lachende kabouter en wees steeds druk naar de tuinkabouter op ons balkon. Ze genoot. Een kwartiertje nadat ik het verhaaltje had verteld, hoorde ik haar druk in zich zelf brabbelen op het balkon. Daar zat ze dan, in haar uppie op het bankje, met naast haar de tuinkabouter die ze uit de bloembak had opgediept. En in haar navel een stapeltje zelfgeplukte oregano blaadjes. Had ze daar toch zomaar een tuintje voor haar eigen navelkaboutertje gemaakt! Prachtig.navelkabouter

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

Leuk dat je wil reageren!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s